GR IJZER: van BOLLEZEELE naar HERZEELE.

21 maart 2009.

Het begin van de lente maakt vandaag haar belofte waar. Het is friszonnig en de prille opwarming van de natuur zal vandaag onze metgezel zijn. Voor de routebeschrijving en de te bezichten plaatsen verwijs ik naar de uitstekende topogids hierover.Voor ons, Ineke-Steven en ik, is het vooral opnieuw genieten van "Le Nord" met zijn typische en ongedwongen sfeermomenten en onverwachte bezienswaardigheden.

Een moment van rust, respect en ingetogenheid is dan ook vanzelfsprekend bij de twee herdenkingsplaatsen van beide wereldoorlogen. Zoals elders bij ons in de Westhoek is het ongeloof en de huiver groot bij het aanschouwen van de witte grafzerken op de begraafplaats van Esquelbecq Military Cemetery.

En op La Pleine au Bois zijn ook hier de klaprozen het symbool van vrede en herinnering.

Esquelbecq (Ekelsbeke) is een prima stopplaats voor de middaglunch met het traditioneel geworden jagersbrood als "casse-croute". De grote markt straalt rust en gezapigheid uit en onze drankhalte wordt de bar-tabac "Au Lion d'Or", waar de uitbaatster tussen de bediening door, een partijtje darts speelt met enkele tooghangers. Ze hebben er ook een Blonde d'Esquelbecq van de plaatselijke brouwerij wat verder op de hoek en het is een lekker biertje, daar zijn de specialisten Steven en Luc het er over eens.

Via Wormhout en over de Peenebeek -neen niet de IJzer- zoals een inwoner ons in het West-Vlaams duidelijk maakt, stappen we flink door naar Herzeele. In de verte zien we de kerktoren van onze eindbestemming, van waar we met de tweede wagen terug rijden naar Bollezeele, wat niet wil zeggen dat de dag, laat staan de leute, voorbij is.

Bovenstaande foto illustreert zonder woorden de geslaagde wandeling en de gezellige afsluit in het café-eethuis Au bout du monde. Een leuke taverne met hele vriendelijke uitbaters en een interieur opgesmukt met allerhande prullaria uit de vier windstreken, foto's van stoere motorbinken en de muren volgeschreven met dictaten allerhande.

Met zo'n doordenker - voor gevordenden in de taal van Molière- sluit ik dan ook deze eerste lentedag af: "Nous préférons goûter a la bière d'ici, plutôt qu'à l'eau delà."

Luc

GR 561 op 28 februari en 01 maart 2009.

Van het één komt het ander...
Een bezoek aan de terracottakrijgers van keizer Qin Shi Huang in Maaseik blijkt al snel het perfecte alibi te zijn om in de nabije omgeving- met de Vossemeren als uitvalsbasis- een tweedaagse GR wandeling uit te stippelen. Na wat gezamelijk overleg wordt een stukje GR 561 de keuze.
Het traject van de eerste dag tussen Balen en Lommel is zeker geen topper.
Veel valt over dit parcours niet te vertellen en de twee molens,de Hoolstmolen aan de start en de Kattenbosmolen aan het eindpunt, zijn zowat de meest interessante bezienswaardigheden van de dag. Maar de luswandeling die Ineke en Steven hebben uitgewerkt voor dag twee is een echt wandeljuweeltje en bij deze een aanrader voor wie eens in de regio van Valkenswaard verblijft. We starten aan de Venbergse molen langs de Dommel. De heide en de vennen laten met enige moeite de optrekkende nevels los die zich toch nog wat krampachtig vasthouden aan de toppen van de naaldbomen om uiteindelijk met de warmte van de lentezon volledig van het toneel te verdwijnen.
Hier, midden in de stilte van de ochtend, wordt het geluid van de ontwakende natuur geboren.


Geniet vooral mee van dit ongerepte en prachtige natuurgegied.

De timing voor de middagpauze kan niet beter zijn, om nog maar van de locatie te zwijgen. Wellicht kunnen we nu heel wat mensen een beetje jaloers maken want vandaag 1 maart kunnen we buiten op het terras van de Achelse kluis genieten van de zon, de picknick en een fris getapte trappist.

Aan de ingang van deze cisterciënzersabdij verlaten we even de GR 561 om via het Vennekenspad onze tocht -retour richting Valkenswaard- verder te zetten.

Al gauw blijkt dat de geel-rode markeringen hernieuwd zijn en dus niet meer stroken met de aangegeven route in de topogids. Unaniem besluiten we om de topogids te volgen waarbij Ineke de taak van leider feilloos tot zich neemt. De "oude" wegbeschrijving is zeker de moeite waard om te proberen, al was het maar voor de rustgevende wandeling langs de verhoogde oevers van de rustige en idyllische Dommel.
De terugweg naar het vertrekpunt loopt als GR-pad dwars door het unieke natuurgebied van de Malpie, een absolute aanrader als wandeling maar niet op zondagnamiddag zoals van ons. Het is er behoorlijk druk door wandelaars en fietsers die ook even, met ons, van het uitzicht en de "stilte" komen genieten.

Luc.

Middelkerke-Middelkerke, een variante op de GR5

Een strakke ijzige westenwind, pal uit zee, blaast ons al vlug weg van de Middelkerkse zeedijk,richting polders en het vlakke Vlaanderenland.
We volgen de GR-tekens tot aan de Rattevallebrug in Slijpe, deelgemeente van Middelkerke. Jammer genoeg is het café-een erg geliefde pleisterplaats voor wandelaars en fietsers-op dit vroege ochtenduur nog niet open. Ik had aan Johan, mijn wandelgezel, een warme koffie beloofd maar het zal voor een andere keer zijn.Verder de wit-rode blokjes volgend genieten we van de rust langs het jaagpad richting Nieuwpoort.

Enkele moedige moutainbikers ploeteren eveneens zeewaarts toe en na de zware regenval van de vorige dagen is hun snelheid maar net iets hoger dan de onze waarbij wij nog het grote voordeel mee hebben dat wij niet ....... moeten afstappen, wij stappen gewoon ongestoord verder. In de weiden vreten Canadese ganzen het gras van de bodem en in het water halen kolonies aalscholvers het visbestand leeg, een nieuwe ornithologische horizont.

Als we het sluizencomplex van Nieuwpoort naderen is het ver tijd om de knapzak aan te spreken en daarvoor ben je als wandelaar zeker welkom in café "De sluiswachter". Een onvervalste Vlaamse kroeg met een duo van volkse gezelligheid en die ongedwongen intimiteit.

"Oorlog en vrede in de Westhoek" en dan "Ganzenpoort".
Het is ontzettend stil en leeg op het wandelgedeelte van de vismijn richting staketsel. In de zomer moet je hier over de koppen lopen en zelfs in andere weekends is het hier altijd wel wat druk. Zoals Johan het terecht opmerkt: de "negatieve weersvoorspelling" heeft weer menige moedige wandelaar binnenshuis gehouden. In de verte beukt een onstuimige zee Ijzerinwaarts en ik stel met veel opluchting vast dat aan de overzet de rode vlag niet wappert. Straks kunnen we dus zeker de Ijzermonding over. De "mannen van den overzet" bevestigen de sterke stroming en vragen of we straks ook nog terugkomen want het is niet zeker dat ze nog zullen kunnen uitvaren. Dus: van een meevaller gesproken.

We wuiven de veermannen en de GR even na en zetten koers terug, richting Middelkerke. Naar de vuurtoren toe wandelen en daar even naar links richting strand waarbij het hekken met "verboden toegang" genegeerd wordt en je zo langs een quasi onbekend stuk Vlaamse kust-achterzijde militair domein Lombardsijde-tenvolle kunt genieten van de Noordzee.
Er rest ons nog alleen om met volle teugen te genieten van de zee, de einder en een stuk strand zonder modernistische "atlantic wall".
Eenmaal voorbij St-Laurens is de bebouwde dijk er weer
en dus focussen we onze blik op de onstuimige Noordzee.

Luc.

GR Ijzer. Van bron tot Bollezeele.

GR IJzer. Deel 1.

Je moet er inderdaad nog al wat voor over hebben om bij een

vriestemperatuur een tocht te plannen in een open en weinig

beschut landschap.

Maar als een datum is afgesproken en vooral, als je voor deze

tocht over twee wagens kunt beschikken, dan laat je deze kans niet voorbijgaan. Het zal alleszins heel de dag droog blijven

zodat we zeker onze traditionele knapzak, nl jagersbrood, niet

in de motregen zullen moeten opeten zoals in het stuk van

Diksmuide naar Nieuwpoort.

In Buysschere, officieel de bron van de Ijzer,

of één van de bronnen, warmen we ons eerst nog op

met een koffie en een praatje in de "herberge" Marcel.

De bazin is best in haar nopjes met deze nieuwe GR, en zelfs

voor de bron komen ze langs met bussen, om dan na een lus-

wandeling een Picon maison te drinken.

Deze "aanbieding" moeten we helaas negeren en starten een

mooie, afwisselende en vooral auto-arme tocht in het glooiende

landschap van de Nord en Pas-de-Calais.

En dat we op bezoek waren chez les Ch'tis was best ook eens

een leuke live ervaring.

Na 17 km konden we eindelijk in Merckeghem onze cassecroute

aanspreken en daarvoor waren we van harte welkom in de

herberg "In de Vlasboate". Nieuwe stamgasten komen je spontaan de hand drukken en de Ch'tis ambiace komt pas echt

los als 5 (ja,vijf) kaarters in hun eigen dialect een rondje

gaan kaarten van een spel dat ons totaal onbekend is.

Kaarters gaan er altijd wel een beetje luidruchtig aan toe maar

met de nodige "neyns" en andere klanken is de toon helemaal

gezet.

Ook de gelegenheid om eens het lokale bier te proeven, de Gavroche. Ik laat iedereen vrij om hierover zijn persoonlijke mening te geven maar voor mij was er niet alleen hergisting

in de fles maar ook nog ettelijke uren erna. Geen tweede keer dus.

Het begint al heel lichtjes te schemeren als we aankomen in Bolezeele. Een bezoekje aan de retabels-van de oudste van Vlaanderen- in de St-Wandrillekerk is zeker de moeite waard

Tot een volgende keer van Bollezeele tot ...