GR IJZER: van BOLLEZEELE naar HERZEELE.

21 maart 2009.

Het begin van de lente maakt vandaag haar belofte waar. Het is friszonnig en de prille opwarming van de natuur zal vandaag onze metgezel zijn. Voor de routebeschrijving en de te bezichten plaatsen verwijs ik naar de uitstekende topogids hierover.Voor ons, Ineke-Steven en ik, is het vooral opnieuw genieten van "Le Nord" met zijn typische en ongedwongen sfeermomenten en onverwachte bezienswaardigheden.

Een moment van rust, respect en ingetogenheid is dan ook vanzelfsprekend bij de twee herdenkingsplaatsen van beide wereldoorlogen. Zoals elders bij ons in de Westhoek is het ongeloof en de huiver groot bij het aanschouwen van de witte grafzerken op de begraafplaats van Esquelbecq Military Cemetery.

En op La Pleine au Bois zijn ook hier de klaprozen het symbool van vrede en herinnering.

Esquelbecq (Ekelsbeke) is een prima stopplaats voor de middaglunch met het traditioneel geworden jagersbrood als "casse-croute". De grote markt straalt rust en gezapigheid uit en onze drankhalte wordt de bar-tabac "Au Lion d'Or", waar de uitbaatster tussen de bediening door, een partijtje darts speelt met enkele tooghangers. Ze hebben er ook een Blonde d'Esquelbecq van de plaatselijke brouwerij wat verder op de hoek en het is een lekker biertje, daar zijn de specialisten Steven en Luc het er over eens.

Via Wormhout en over de Peenebeek -neen niet de IJzer- zoals een inwoner ons in het West-Vlaams duidelijk maakt, stappen we flink door naar Herzeele. In de verte zien we de kerktoren van onze eindbestemming, van waar we met de tweede wagen terug rijden naar Bollezeele, wat niet wil zeggen dat de dag, laat staan de leute, voorbij is.

Bovenstaande foto illustreert zonder woorden de geslaagde wandeling en de gezellige afsluit in het café-eethuis Au bout du monde. Een leuke taverne met hele vriendelijke uitbaters en een interieur opgesmukt met allerhande prullaria uit de vier windstreken, foto's van stoere motorbinken en de muren volgeschreven met dictaten allerhande.

Met zo'n doordenker - voor gevordenden in de taal van Molière- sluit ik dan ook deze eerste lentedag af: "Nous préférons goûter a la bière d'ici, plutôt qu'à l'eau delà."

Luc

GR 561 op 28 februari en 01 maart 2009.

Van het één komt het ander...
Een bezoek aan de terracottakrijgers van keizer Qin Shi Huang in Maaseik blijkt al snel het perfecte alibi te zijn om in de nabije omgeving- met de Vossemeren als uitvalsbasis- een tweedaagse GR wandeling uit te stippelen. Na wat gezamelijk overleg wordt een stukje GR 561 de keuze.
Het traject van de eerste dag tussen Balen en Lommel is zeker geen topper.
Veel valt over dit parcours niet te vertellen en de twee molens,de Hoolstmolen aan de start en de Kattenbosmolen aan het eindpunt, zijn zowat de meest interessante bezienswaardigheden van de dag. Maar de luswandeling die Ineke en Steven hebben uitgewerkt voor dag twee is een echt wandeljuweeltje en bij deze een aanrader voor wie eens in de regio van Valkenswaard verblijft. We starten aan de Venbergse molen langs de Dommel. De heide en de vennen laten met enige moeite de optrekkende nevels los die zich toch nog wat krampachtig vasthouden aan de toppen van de naaldbomen om uiteindelijk met de warmte van de lentezon volledig van het toneel te verdwijnen.
Hier, midden in de stilte van de ochtend, wordt het geluid van de ontwakende natuur geboren.


Geniet vooral mee van dit ongerepte en prachtige natuurgegied.

De timing voor de middagpauze kan niet beter zijn, om nog maar van de locatie te zwijgen. Wellicht kunnen we nu heel wat mensen een beetje jaloers maken want vandaag 1 maart kunnen we buiten op het terras van de Achelse kluis genieten van de zon, de picknick en een fris getapte trappist.

Aan de ingang van deze cisterciënzersabdij verlaten we even de GR 561 om via het Vennekenspad onze tocht -retour richting Valkenswaard- verder te zetten.

Al gauw blijkt dat de geel-rode markeringen hernieuwd zijn en dus niet meer stroken met de aangegeven route in de topogids. Unaniem besluiten we om de topogids te volgen waarbij Ineke de taak van leider feilloos tot zich neemt. De "oude" wegbeschrijving is zeker de moeite waard om te proberen, al was het maar voor de rustgevende wandeling langs de verhoogde oevers van de rustige en idyllische Dommel.
De terugweg naar het vertrekpunt loopt als GR-pad dwars door het unieke natuurgebied van de Malpie, een absolute aanrader als wandeling maar niet op zondagnamiddag zoals van ons. Het is er behoorlijk druk door wandelaars en fietsers die ook even, met ons, van het uitzicht en de "stilte" komen genieten.

Luc.