Middelkerke-Middelkerke, een variante op de GR5

Een strakke ijzige westenwind, pal uit zee, blaast ons al vlug weg van de Middelkerkse zeedijk,richting polders en het vlakke Vlaanderenland.
We volgen de GR-tekens tot aan de Rattevallebrug in Slijpe, deelgemeente van Middelkerke. Jammer genoeg is het café-een erg geliefde pleisterplaats voor wandelaars en fietsers-op dit vroege ochtenduur nog niet open. Ik had aan Johan, mijn wandelgezel, een warme koffie beloofd maar het zal voor een andere keer zijn.Verder de wit-rode blokjes volgend genieten we van de rust langs het jaagpad richting Nieuwpoort.

Enkele moedige moutainbikers ploeteren eveneens zeewaarts toe en na de zware regenval van de vorige dagen is hun snelheid maar net iets hoger dan de onze waarbij wij nog het grote voordeel mee hebben dat wij niet ....... moeten afstappen, wij stappen gewoon ongestoord verder. In de weiden vreten Canadese ganzen het gras van de bodem en in het water halen kolonies aalscholvers het visbestand leeg, een nieuwe ornithologische horizont.

Als we het sluizencomplex van Nieuwpoort naderen is het ver tijd om de knapzak aan te spreken en daarvoor ben je als wandelaar zeker welkom in café "De sluiswachter". Een onvervalste Vlaamse kroeg met een duo van volkse gezelligheid en die ongedwongen intimiteit.

"Oorlog en vrede in de Westhoek" en dan "Ganzenpoort".
Het is ontzettend stil en leeg op het wandelgedeelte van de vismijn richting staketsel. In de zomer moet je hier over de koppen lopen en zelfs in andere weekends is het hier altijd wel wat druk. Zoals Johan het terecht opmerkt: de "negatieve weersvoorspelling" heeft weer menige moedige wandelaar binnenshuis gehouden. In de verte beukt een onstuimige zee Ijzerinwaarts en ik stel met veel opluchting vast dat aan de overzet de rode vlag niet wappert. Straks kunnen we dus zeker de Ijzermonding over. De "mannen van den overzet" bevestigen de sterke stroming en vragen of we straks ook nog terugkomen want het is niet zeker dat ze nog zullen kunnen uitvaren. Dus: van een meevaller gesproken.

We wuiven de veermannen en de GR even na en zetten koers terug, richting Middelkerke. Naar de vuurtoren toe wandelen en daar even naar links richting strand waarbij het hekken met "verboden toegang" genegeerd wordt en je zo langs een quasi onbekend stuk Vlaamse kust-achterzijde militair domein Lombardsijde-tenvolle kunt genieten van de Noordzee.
Er rest ons nog alleen om met volle teugen te genieten van de zee, de einder en een stuk strand zonder modernistische "atlantic wall".
Eenmaal voorbij St-Laurens is de bebouwde dijk er weer
en dus focussen we onze blik op de onstuimige Noordzee.

Luc.